فرشید امامی

فرشید امامی پژوهشگر تاریخ معماری، شهرسازی و هنر در سرزمین‌های اسلامی، با تمرکز بر اوایل دوره مدرن و ایران صفوی است. اولین تک‌نگاری او، «اصفهان: معماری و تجربه شهری در ایران اوایل مدرن» (۲۰۲۴)، فضاها و حس و حال اصفهان قرن هفدهم، پایتخت صفویان، را بازسازی می‌کند و داستان آن را به عنوان یک محیط زندگی اجتماعی روایت می‌کند. این کتاب با بهره‌گیری از منابع ادبی، خواننده را به سفرهایی در بازارها، تفرجگاه‌ها و قهوه‌خانه‌های اصفهان می‌برد و مناظر اجتماعی را که به زندگی ساکنان شهر جان می‌بخشید و برداشت‌های آنها از خود و جهان را شکل می‌داد، زنده می‌کند. اصفهان جایزه کتاب ۲۰۲۵ را از مجله بین‌المللی معماری اسلامی دریافت کرد و از بنیاد میراث ایران-انجمن مطالعه جوامع ایرانی تبار، تقدیرنامه کتاب ۲۰۲۵ را دریافت کرد.

مقالات فرشید امامی در مجله موزه متروپولیتن، مجله مطالعات فرهنگی اوایل مدرن و مقرنس و همچنین چندین جلد ویرایش شده منتشر شده است. او علاوه بر آثارش در مورد هنر و معماری صفوی، در مورد موضوعاتی مانند چاپ سنگی در ایران قرن نوزدهم و معماری و شهرسازی مدرن در خاورمیانه نیز نوشته است. در حال حاضر، او در حال کار بر روی دو پروژه کتاب است که به بررسی مادیت و حس‌گرایی کاخ‌های صفوی و نقاط تلاقی معماری و ادبیات در سرزمین‌های اسلامی پیشامدرن می‌پردازد.

امامی که به عنوان معمار و طراح شهری آموزش دیده است، مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته مطالعات معماری از دانشگاه MIT در سال ۲۰۱۱ دریافت کرد. او دکترای خود را در رشته تاریخ هنر و معماری در دانشگاه هاروارد در سال ۲۰۱۷ به پایان رساند. پیش از پیوستن به دانشگاه رایس در سال ۲۰۲۰، به مدت ۲.۵ سال در کالج اوبرلین تدریس کرد و عضو انجمن اندرو ام. ملون در موزه هنر متروپولیتن بود.